وقتی حقیقت روی صحنه به رأی گذاشته میشود / جزئیات و ساختار تعاملی نمایش «کت»
به گزارش آژانس خبری سینمادرام، نمایش «کت» به نویسندگی و کارگردانی سپنتا پزشکی و تهیهکنندگی پریناز عظیمپور، در تازهترین تجربه اجرایی خود با بهرهگیری از فضایی دادگاهی و مشارکت مستقیم تماشاگران، ساختاری تعاملی را روی صحنه برده است که در آن مرز میان عدالت، مسئولیت و قضاوت به چالش کشیده میشود.
در این اثر، مخاطب از همان بدو ورود و با قرار گرفتن روی صندلیهایی که در سه سوی فضای اجرا چیده شدهاند، از جایگاه یک ناظر منفعل خارج شده و در موقعیت هیئت ژوری قرار میگیرد. ضلع چهارم صحنه نیز قلمرو بازیگران است تا آرایش سالن، هندسه تصمیمگیری و داوری را پیش از آغاز نخستین دیالوگ بازسازی کند.
مفهوم «کت» و هویت پنهان انسان
سپنتا پزشکی، نویسنده و کارگردان اثر، درباره انتخاب نام این نمایش تأکید دارد که واژه «کت» صرفاً اشاره به یک پوشش یا شیء روزمره نیست، بلکه عنصری است که میتواند هویت بسازد، گذشته را پنهان کند و تصویری متفاوت از واقعیت درونی فرد ارائه دهد. از نگاه او، کت در این نمایش کارکردی فراتر از یک آکسسوار صحنه دارد و به یک شخصیت غایب تبدیل میشود که بر تصمیمها، خاطرات و روابط سایه انداخته است.
کارگردان این نمایش با پرهیز از ارائه تفسیری قطعی درباره حقیقت، پاسخ نهایی را به مخاطب واگذار کرده و سکوت را در ساختار دراماتیک، همسنگ با کلام و دیالوگ قرار داده است.
تجربه بازیگران و مواجهه با قضاوت
شادی امیری و علی سیبی، بازیگران این نمایش، با اشاره به پیچیدگی نقشهای خود تأکید کردند که شخصیتهای «کت» تکبعدی نیستند و در بستری از فشارهای بیرونی، ترس و مسئولیت تصمیمگیری میکنند. شادی امیری که ایفاگر چند نقش از جمله نماینده قانون است، پرهیز از قضاوت شخصی را مهمترین چالش خود دانسته و حضور تماشاگران را بخش فعال و تعیینکنندهای از سازوکار اجرا میداند. علی سیبی نیز نزدیک شدن به جهان روانی شخصیت را لازمه رهاشدگی در بازیگری این اثر عنوان کرد.
فراتر از یک اجرا؛ انتقال مسئولیت داوری به مخاطب
نمایش «کت» با عبور از الگوی کلاسیک تئاتر، مسئولیت روایت و تصمیمگیری نهایی درباره سرنوشت شخصیتها را بر دوش تماشاگر میگذارد. رأیگیری پایانی، پایانبخش اصلی این تجربه تعاملی است؛ تجربیاتی که مخاطب را وادار میسازد پیش از صدور حکم، نسبت خود را با مفاهیمی چون اخلاق، قانون و حقیقت بازبینی کند.
