نگاهی به انیمیشن کلاسیک «هابیت» محصول ۱۹۷۷: جادوی یک سفر بی‌پایان در سایه سینمای کریستوفر نولان

به گزارش آژانس خبری سینمادرام، این روزها که تب تماشای فیلم جدید و جنجالی کریستوفر نولان یعنی «اودیسه» همه‌جا را فرا گرفته، بازگشت به یک اثر کلاسیک و نوستالژیک می‌تواند زاویه دید متفاوتی به ما بدهد. انیمیشن تلویزیونی «هابیت» محصول سال ۱۹۷۷ به کارگردانی آرتور رنکین و جولز بس، دقیقاً همان پناهگاهی است که در تضاد کامل با فضای تاریک و واقع‌گرایانه فیلم نولان قرار دارد.

با اینکه شاهکارهای سینمایی پیتر جکسون در ابتدای دهه ۲۰۰۰ میلادی، تصویر ذهنی ما از سرزمین میانه را برای همیشه تغییر دادند، اما تماشای نسخه انیمیشنی سال ۱۹۷۷ لذتی کاملاً متفاوت دارد. فیلم «اودیسه» نولان اگرچه اثری حماسی و روان‌شناختی است، اما از عنصر «فانتزیِ خالص» و ایجاد آن حس شگفتیِ کودکانه فاصله دارد؛ دقیقا همان خلائی که انیمیشن ۷۸ دقیقه‌ای «هابیت» با موسیقی فولکلور و جذابش آن را پر می‌کند.

این انیمیشن با سبک بصری منحصربه‌فرد، خطوط قوی و مناظر آبرنگی‌اش، شبیه به کتاب‌های مصور قدیمی یا شیشه‌های رنگی کلیساها به نظر می‌رسد و ترکیب شگفت‌انگیزی از نمادهای شرقی و غربی را به نمایش می‌گذارد. جالب اینجاست که استودیوی ژاپنی «تاپ‌کرافت» که انیماتور این اثر بود، بعدها فیلم «نائوسیکا از دره باد» را ساخت و کارگردانش، هایائو میازاکی، استودیویی را بنا کرد که همواره به ارزش‌هایی چون دوستی و سادگی در برابر مادی‌گرایی وفادار ماند.

شخصیت بیلبو بگینز در این نسخه، برخلاف قهرمانان حماسی مرسوم، جنگجویی قدرتمند نیست؛ او هابیتی است هوشمند و شوخ‌طبع که با تکیه بر ذکاوتش دوستانش را از خطر نجات می‌دهد. او درست قبل از رویارویی با اژدهای اسماگ، در میان تاریکی تونل با ترس‌های خود روبه‌رو می‌شود؛ جایی که صدایی از درون به او می‌گوید: «هنوز هم می‌توانی برگردی… نبرد واقعی تو همین‌جاست بیلبو بگینز، آیا به عقب برمی‌گردی؟» و او انتخاب می‌کند که پیش برود.

در روزگاری که اضطراب‌های دنیای مدرن، اخبار هالیوود و فشارهای سیاسی، ما را وادار به گوشه‌نشینی در پیله‌های خودمان کرده است، تماشای این پویانمایی قدیمی یادآوری می‌کند که گاهی بزرگ‌ترین ماجراجویی‌های زندگی، آن‌هایی نیستند که ما به دنبالشان می‌رویم، بلکه آن‌هایی هستند که ناگهان پشت درِ خانه‌مان ظاهر می‌شوند تا به ما یادآوری کنند برای بقا و نجات دیگران، باید به چه انسانی تبدیل شویم. این انیمیشن مانیفستی ماندگار در ستایش شجاعت‌های کوچک و لذت‌های ساده زندگی است.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا