فیلم «۷۲ ساعت»؛ کمدی اکشن جدید کوین هارت که پتانسیل‌های خود را به هدر می‌دهد

به گزارش آژانس خبری سینمادرام، شبکه نتفلیکس به تازگی فیلم کمدی اکشن جدیدی با عنوان «۷۲ ساعت» به کارگردانی تیم استوری پخش کرده است؛ اثری با بازی کوین هارت، تیانا تیلور و میسون گودینگ که سعی دارد تقابل نسلی میان یک متولد نسل هزاره و جوانان نسل جدید را به تصویر بکشد، اما در نهایت به دام شوخی‌های سطحی و موقعیت‌های فارْس افتاده است.

داستان فیلم درباره جو (با بازی کوین هارت)، مدیر ۴۰ ساله یک آژانس بازاریابی است که ایده‌هایش برای تبلیغ یک برند جدید شکست می‌خورد. رئیس او به صراحت می‌گوید که جو دیگر فرهنگ جوانان و نسل جدید را درک نمی‌کند و اگر خودش را به‌روز نکند، فرصت ارتقای شغلی را از دست خواهد داد. در این میان، جو به طور اتفاقی وارد گروه چت چند جوان می‌شود که در حال برنامه‌ریزی برای یک جشن مجردی در میامی هستند. او برای درک بهتر روحیه نسل جدید، تصمیم می‌گیرد به آن‌ها بپیوندد؛ تصمیمی که با نارضایتی نامزدش (با بازی تیانا تیلور) همراه می‌شود.

با ورود جو به میامی و پیوستن به گروه جوانان، ماجراها و اشتباهات کمدی آغاز می‌شوند. آن‌ها در عمارت مجللی مستقر می‌شوند که پیش‌تر متعلق به یک قاچاقچی بزرگ دارو و مواد بوده است. همین موضوع پای یک گروه تبهکار به سرکردگی جِیز (با بازی مایکل ماندو) را به داستان باز می‌کند و جو درگیر زنجیره‌ای از سوءتفاهم‌ها می‌شود؛ از اشتباه گرفته شدن به جای قاچاقچی گرفته تا درگیری در لیموزین و حوادث عجیب در قایق قاچاقچیان.

اگرچه فیلمنامه که توسط چهار نویسنده نوشته شده، ایده اولیه جذاب و مستعدی دارد، اما فیلم به جای تمرکز بر طنز موقعیت و نقد اجتماعی درباره شکاف نسلی یا اعتیاد نسل جدید به شبکه‌های اجتماعی، به سراغ کمدی‌های بدنی و شوخی‌های کلیشه‌ای رفته است. با این حال، کوین هارت با انرژی و تلاش همیشگی خود توانسته در برخی صحنه‌ها خنده را از مخاطب بگیرد که نشان‌دهنده مهارت‌های کمدی اوست.

از نکات برجسته فیلم می‌توان به حضور کوتاه و بسیار خنده‌دار اندی گارسیا اشاره کرد که نشان می‌دهد بازیگران جدی گاهی می‌توانند بهترین لحظات کمدی را خلق کنند. با این وجود، بازیگرانی مانند تیانا تیلور در نقشی بسیار محدود قرار گرفته‌اند که امکان خودنمایی چندانی به آن‌ها نمی‌دهد.

در نهایت، فیلم «۷۲ ساعت» با زمان یک ساعت و ۴۵ دقیقه، اگرچه سرگرم‌کننده است و تلاش کوین هارت در آن مشهود است، اما نتوانسته از پتانسیل سوژه جذاب تقابل نسل‌ها استفاده کند و بیشتر به یک کمدی شلوغ و زودگذر تبدیل شده است.