یادداشت آریو همتی بر فیلم «هیس! دختر ها فریاد نمی زنند» پوران درخشنده

به گزارش آژانس خبری سینمادرام، آریو همتی طی یادداشتی بر فیلم «هیس! دختر ها فریاد نمی زنند» پوران درخشنده نوشت: پوران درخشنده در کنار رخشان بنی اعتماد و تهمینه میلانی مهمترین  فیلمسازان زن سینمای ایران محسوب می شوند.

نخست به خاطر کمیت که تعداد آثار آنها بیشتر از بقیه است ، دوم به خاطر تداوم که از سالهای اولیه دهه شصت نام آنها سر زبان ها افتاد و به مرور فیلمسازان مستقلی شدند و تا لحظه اکنون این تداوم با وجود تمام سختی هایی که بر زنان فیلمساز روا داشته می شود ادامه داشته است.

سوم به دلیل آنکه توانستند به نگاه مرد محور سینمای گیشه با فیلم هایی که فروش متوسط و به بالایی دارند ، سینمای خودشان را بقبولانند و مسیری برای زنان فیلمساز در گیشه باز کنند و چهارم به دلیل ساخت آثاری که به لحاظ فنی ،روایی ،ساختاری ،فرمیک و محتوایی گاهی جسارت در نوع آوری را چاشنی خود داشتند.

فیلم « هیس دخترها فریاد نمی زنند» بنا بر مقوله بندی ساختاریک در نوع سینمای ساختارآوانگارد تقسیم می شود. و بنا بر سوژه های بیست گانه فرائیستی جز دسته ی «روان سوژه گرایی » ذیل روان سوژه گرایان شاخه  فروید تعریف می شود. این اثر یک ویژگی دیگر هم دارد و آن این است که در واقع در نقد جامعه کوچک ـ یعنی خانواده ـ و جامعه بزرگ – یعنی محیط اجتماعی ـ ساخته شده است و سیلی به آنها ست که چرا اجازه ی نشستن زن و یا دختر بچه را در جایگاه سوژه را نمی دهید.

زیر بستر آرام الگوهای متعین پیشینی ، زخم ها ،درد ها و رنج های بسیاری نهفته است ‌.این زخم ها بدون دیده شدن و درمان به نهانگاه فردی کشیده شده و پنهان می ماند. در حالی که ممکن است عمق و نوع این زخم ها گاهی منجر به عفونت های کشنده در روان ما شود و ما وقتی این را می فهمیم و با با آن مواجهه می شویم که مستقل از ما ،در حالی که وجه آرام و آگاهی مند روان ما را بلعیده ، خودش دست به جنایتی هم سنگ یا حتی سنگین تر از جنایتی که سر فرد آمده بزند.

اینجاست که دیگر ظاهر آرام و بزک کرده یک خانواده یا یک محیط اجتماعی یا برآیند تمام اجتماع هایی که ما می توانیم در آن زیست داشته باشیم به هم می خورد و ممکن است تا مرز فروپاشی برود. ترس های بی خود و بی جهت مانند آبرو  و شأن و شخصیت خانواده ممکن است بعد ها زندگی یک یا چند خانواده را ببلعد. بازی بابک حمیدیان برای شکل گیری وجوه تفاوت ساز این فیلم در نقش منفی و بازی خوب طناز طباطبایی و شهاب حسینی (بازپرس) ، همچنین بازی بسیار عالی مریلا زارعی ( وکیل), بازی برون گرا ، عصبی و باور پذیر  امیر آقایی و بازی زیبای جمشید هاشم پور با آن آرامش خاص، همه و همه نشان دهنده دقت کارگردان در اجراهای درست است.

کاراکتر مراد صفرخانی و کاراکتر شیرین نعیمی دو کاراکتر مهم کلیشه زدا در اثر هستند که توانسته اند با اجراهای بسیار عالی بابک حمیدیان و طناز طباطبایی در مخاطب انبوه تاثیری شگرف بگذارند.

«هیس ! دخترها..» در نوع خود یعنی پرداختن به مشکلات اجتماعی مانند تجاوز به کودکان و ضربه پذیری طیف دختر بچه ها ، به سبب تاثیری که بر جامعه گذاشته است می تواند مهمترین فیلم تلقی شود.

جسارت در پرداختن به موضوعات خاص یکی از شاخصه های مهم اهالی پژوهش مانند پوران درخشنده محسوب می شود. درخشنده هیچ گاه در سطح و شعار نمانده و هر گاه اراده کرده آثاری تاثیر گذار و عمیق ساخته است. فیلم «هیس» نیز از این قاعده مستثنی نیست .اثری عمیق ،پژوهش محور، جامعه شناسانه و البته مهمترین وجه آن روانشناسه بودن آن است.