یادداشت آریو همتی بر فیلم طلسم «داریوش فرهنگ »

به گزارش آژانس خبری سینمادرام، آریو همتی طی یادداشتی بر فیلم طلسم «داریوش فرهنگ» نوشت: 

فیلم طلسم داریوش فرهنگ بنا بر مقوله بندی ساختاریک یعنی سینمای پیشاساختار، ساختارمند، پساساختارگرا و فراساختار گرا به سینمای پساساختارگرا تعلق دارد.
از میان سوژه های بیست گانه فرائیستی این فیلم در نوع «روان سوژه گرایی» شاخه آدلر و فوران عقده یک پیشکار تحقیر شده قرار می گیرد.
این فیلم در ساحتی معمایی و شات های ترسناک مخاطب را به سوی یک امر نامشخص پیش می برد.
سوژه جنون روح اثر را مال خود کرده است و این نفرین، این طلسم، این جادو و این به اصطلاح پریشانی اجازه نزدیک شدن مخاطب را با اثر نمی دهد.

در جهان مشترک بیضایی ـ فرهنگ ـ تسلیمی، انگار راهی برای ورود اشخاص، نگاه ها ، و خوانشگران نیست و ترجیح آنها ساختن جهان خاص خودشان است که با جهان عینی عقل دکارتی کانتی متفاوت است.

داریوش فرهنگ تسلط خود را بر اثر حفظ می کند همچنین میزانسن درست و اجراهای خوبی می گیرد.

سوسن تسلیمی باز در جان بخشی به یک کاراکتر، و برآیند پسینی دیالکتیک بازیگر ـ کاراکتر  عالی است.

جهان او همان‌قدر که عجیب و ناشناخته و در عین حال ترسناک است، اما همچنان جذابیت خود را برای مخاطبی که از آن دور نگه داشته شده، ولی دوست دارد او را بشناسد، حفظ می کند.

یکی دیگر از قدرت نمایی های جهان مشترک بیضایی ـ فرهنگ ـ تسلیمی نه نماد سازی و نماد پردازی به اصطلاح سمبلیک، بلکه تمثیل سازی آنهاست. فیلم طلسم همچنان جذابیت خود را برای هم مخاطب نخبگانی و هم مخاطب تودگانی حفظ کرده و از دلایل دیگر این امر حضور تفاوت سازانه ی پیشکار ـ پرویز پورحسینی ـ که از مهمترین بازیگران دهه شصت سینمای ایران به حساب می آید، می باشد.
تن دادن کاراکتر خانم به آتش که حتی به قیمت سوختن او نیز می تواند منجر شود برای از بین بردن سرمای حاکم بر کلیت به مرگ آرش بعد از  پرتاب تیر می ماند. انگار زن خود را میان شعله ها می سوزاند تا زندگی و گرمای زندگی ادامه داشته باشد.