گزارش نشست یازدهم «سهراب» با عنوان «پرفورمنس ۳۶۵»
به گزارش آژانس خبری سینمادرام، نشست یازدهم از سلسله نشستهای تخصصی «سهراب» عصر سهشنبه ۲۹ مهرماه ۱۴۰۴ در نگارخانه لاجورد، خیابان بزرگمهر تقاطع فلسطین، برگزار شد. این نشستها به ابتکار «کانون مطالعات اسطورهشناختی میتاوخته»، وابسته به گروه پژوهشی هنر و معماری «پیدایش»، با همکاری «مؤسسه کتابآرایی ایرانی» و میزبانی نگارخانه لاجورد، بهصورت ماهانه برگزار میشوند.
نشستهای «سهراب» با رویکردی جوانگرایانه، به معرفی هنرمندان نوظهور و نقد و برسی آثار الهامگرفته از اسطورههای ایرانی میپردازند. هدف این نشستها، به چالش کشیدن سنت «سهرابکشی» در فرهنگ ایرانی و جایگزینی آن با مسیر شناخت، زیستن و دوستداشتن است.
در نشست یازدهم، با عنوان «پرفورمنس ۳۶۵»، چیدمانی از آثار حجمی چوبی به نمایش درآمد. این آثار، چوب را نه صرفاً بهعنوان ماده، بلکه بهمثابه زبانی زنده معرفی کردند؛ زبانی که از تغییر، تعادل و ناپایداری سخن میگوید.
مهمان ویژه ی این نشست، آقای مصطفی نوربخش، هنرمند شهرکردی و عضو ممتاز انجمن خوشنویسان ایران بود. ایشان با بیش از سه دهه فعالیت در حوزههای خوشنویسی، نقاشی مفهومی و مجسمهسازی، آثار خود را با متریالهایی چون پودر تونر، رواننویس، قلم فلزی و چوب خلق کردهاند. آثار نوربخش، خوشنویسی را از قالب سنتی خارج کرده و به عرصه ی چیدمان و مجسمهسازی وارد کردهاند؛ جایی که خط و کلمه به عناصر بصری بدل شدهاند و مخاطب را به تجربهای درونی و مشارکتی دعوت میکنند.
در ادامه، خانم دکتر ساینا محمدی خبازان، مدیر کانون مطالعات اسطورهشناسی میتاوخته، نگاهی تحلیلی به سبکشناسی آثار ارائهشده داشتند. سپس خانم دکتر سهند محمدی خبازان، با معرفی مفهوم «اسطورهشناسی شخصی»، به بررسی نقش تجربه ی زیسته در خلق اسطورههای فردی پرداختند؛ رویکردی که توسط هارالد زیمن در دههی ۶۰ میلادی مطرح شده و بر کیهانشناسی درونی هنرمند تأکید دارد.
در بخش پایانی نشست، دکتر بهروز عوضپور، مدیر گروه پژوهشی هنر و معماری «پیدایش»، ، آثار چوبی نوربخش را در امتداد اسطورهشناسی زروانی تحلیل کردند. ایشان با ارجاع به مفهوم «روزان» در آثار هاشم رضی، زمان را نه بهعنوان بُعدی فیزیکی، بلکه بهمثابه نیرویی آفریننده و حلقهای معرفی کردند. از نگاه ایشان، آثار نشست یازدهم نه محصول نهایی، بلکه فرآیند پیدایشاند؛ جایی که مخاطب با هر جابهجایی، لحظهای تازه از خلق را رقم میزند.
نشست یازدهم «سهراب» بار دیگر نشان داد که چگونه میتوان با تلفیق هنر، اسطوره و تجربه ی زیسته، به بیانی تازه در هنر معاصر دست یافت.
