یادداشت تند سورنا عباسی منتقد سینما به انتخاب فیلم علت مرگ نامعلوم برای اسکار/ ترور هنری یعنی هر فیلمی راهی اسکار بشود جز پیرپسر!
به گزارش آژانس خبری سینمادرام، سورنا عباسی منتقد سینما، طی یادداشتی اختصاصی به نقد گزینه نهایی فارابی برای نمایندگی ایران در اسکار پرداخت و نوشت: همان ابتدا که در جشنواره فجر شلوغ کاری های مدیریتی را دیدیم متوجه شدیم می خواهند صدای برخی را در لابه لای تبلیغات غیربهداشتی خودشان خفه کنند، چند اثر ممنوعه شدند و پیرپسر نیز یکی، بعدها مشخص شد که می ترسیدند این اثر اکران شود و تمام جوایز را درو کند، اما برنامه هایشان بهم خورد، در اکران به وقت اضافه دقایق طولانی منتقدین و اهالی رسانه برخواستند و تشویق کردند که ارزش آن از ده ها سیمرغ بالاتر بود، گذشت و با سنگ اندازی های فراوان که پیام واضحی بود به هر فیلم ساز اجتماعی تا بداند این مسیر هموار نیست و سمتش نیاید! به اکران رسید.
مجددا دست به هر اقدامی زدند تا آن را بی اعتبار سازند، هر توهینی کردند، حتی آگاهانه زمان نمایش را به متشنج ترین دوران سیاسی، نظامی ایران موکول کردند تا فروش آنرا بشکنند، باز هم تیرشان به سنگ خود، آخر این وعده الهی است وقتی اراده بر درخشش نوری باشد هیچ پفی توان خاموش کردن آن را ندارد، پیرپسر به پرفروش ترین فیلم سال تبدیل شد، زمان اسکار که رسید گزینه ای جز پیرپسر نبود که کاندیدا بشود، مگر می شود متصور شد افراد عاقلی جمع بشوند و آثاری را مورد تامل خود قرار دهند که حتی منتقدان داخلی هم آنها را نقد کردند و ضعف های عدیده شان را در آوردند، اما لج بازی های سیستماتیک تمامی نداشت.
آثار بسیاری را کاندیدا کردند که هیچ کدام به مانند پیرپسر به تکامل نرسیده بودند، وقتی مشخص شد فیلم زن و بچه را از پیش تعیین کردند فریادها بلند شد، دست های پشت پرده افشا شد، فشارها فزونی یافت، چاره ای نیافتند تا به گزینه دیگری روی بیاورند، دستور روشن بود، هر اثری به اسکار برود، جز پیرپسر! و امروز شاهد یک ترور هنری آشکار بودیم، تروری هدفمند! پیچ و مهره های حاکمیت نهایت تلاش و قدرت نمایی خود را کردند تا فیلم ساز مستقل را از ماندن در چهارچوب داخل منصرف کنند، ثابت کردند فیلم سازی که از استانداردهای جامعه خودش فراتر برود تنبیه می شود، حامد جعفری در اولین آزمون مدیریتی خویش مردود شد! پس از این جامعه سینمایی به پیشنهاد جناب رسول اف بیشتر فکر خواهد کرد، کناره گیری خانه سینما بیشتر نمود می یابد، تلاش ها متمرکز می شود بر گرفتن انحصار ارسال فیلم از ایران، چاره ای نیست، باید دندان های گرگ درنده را کشید و ای کاش عزیزان دندان طمع را می کشیدند، متحد می شدند تا با انصراف خود جلوی این حق کشی آشکار گرفته شود، بدانیم کسانی که ظلمی را می بینند و سکوت می کنند روزی به آن ظلم گرفتار خواهد شد.
