خط قرمزی که شکسته شد؛ روایت لقمان مداین از بمبارانِ ساختمانِ رسانهها تا فاجعه در بیمارستان گاندی
1404/12/10
به گزارش آژانس خبری سینمادرام، لقمان مداین طی یادداشتی اختصاصی روایت میدانی خود را از دومین روز حملات امریکایی-اسرائیلی به بخش هایی از تهران بیان کرد و نوشت: امشب، ۱۰ اسفند ۱۴۰۴، تهران شاهد شبی بود که در آن «مرزهای انسانیت» به شکلی بیسابقه در هم شکست. در حالی که اسرائیل با بایکوت شدید خبری در داخل مرزهای خود، تلاش میکند حجم واقعی خسارات و ضربات دریافتی را از دیدگان افکار عمومی جهان پنهان نگاه دارد، در جبههی مقابل، رویکردی متفاوت و هولناک را در پیش گرفته است: «سانسور از طریق بمب». آنها به جای پاسخگویی، تصمیم گرفتهاند صدای رسانهها را با بمبهای سنگین خاموش کنند تا کسی از عمق جنایاتِ پیشِ رو باخبر نشود.
ساعت ۸:۴۵ شب، حملاتِ هدفمند به زیرساختهای رسانهای آغاز شد. سازمان صداوسیما هدف قرار گرفت و همزمان، تلاش برای انهدامِ آنتنِ رسانه در توچال نیز در دستور کار قرار داشت. هدف مشخص بود: «قطعِ صدایِ طرف مقابل». اما ایستادگیِ فنی و تداومِ پخشِ برنامهها نشان داد که آمادگی های خوبی برای چنین لحظات سختی اندیشیده شده که قابل تحسین بود. مهاجمان که در قطعِ شریانِ اطلاعرسانی ناکام مانده بودند، ساعاتی بعد، جنایتی هولناکتر را رقم زدند.
ساعت ۱۰:۴۵ شب، نقطهای در پشتِ بیمارستان گاندی هدف قرار گرفت؛ ساختمانی که یکی از شبکههای رسانهای در آن مستقر بود. این حمله، یک «جنایتِ عیان» در برابرِ چشمانِ جهانیان بود. نه هشدارِ قبلی در کار بود، نه وضعیتِ قرمز و نه فرصتی برای تخلیه. آنها دقیقاً قلبِ یک منطقهیِ حساسِ درمانی را نشانه رفتند.
فاجعهای انسانی را شاهد بودیم، در این حمله، بیمارستان آسیب جدی دید و بیماران در شرایطی وحشتناک و با مصیبتهایِ فراوان، در میانهیِ بمباران، تخلیه شدند. زیرساختهاییِ جدی ویران شد، اتاقهایِ عملِ بیمارستان تخریب شدند و بانکِ اسپرم که سرمایهای حیاتی برای خانوادهها بود، به طور کامل از بین رفت. این یعنی هدف قرار دادنِ «حیات» و «امید» به بهانهیِ یک عملیاتِ نظامی.
این حمله، عبور از تمامِ خطوطِ قرمزِ بینالمللی بود. در عرفِ جهانی، اهالیِ رسانه و خبرنگاران باید در امان باشند و بیمارستانها خطِ قرمزِ مطلقاند. حملهیِ بیهشدار به این اماکن، یک «جنایتِ جنگی» به معنایِ تمامِ کلمه است. اقدامی شرمگین که مدت هاست زمینه آن را چیده اند، وقتی در اخبار و اظهارنظرها می گفتند شخصیت های نظامی در بیمارستان ها مخفی شدند، در واقع برای چنین کارهای سخیفی حاضر می شدند. اگر امروز جامعهیِ جهانی نسبت به این اقدامات سکوت کند، فردا باید منتظرِ عادیسازیِ «بمبارانِ بیمارستانها» و «قتلِ خبرنگاران» در سراسرِ جهان باشد.
