جی-زی با اجرای باشکوه در «روتز پیکنیک» فیلادلفیا، میراث سه دههای خود را جشن گرفت
به گزارش آژانس خبری سینمادرام، اجرای جی-زی در جشنواره «روتز پیکنیک» فیلادلفیا چیزی فراتر از یک کنسرت معمولی بود؛ نمایشی قدرتمند از میراث هنری یکی از تأثیرگذارترین چهرههای تاریخ هیپهاپ که پس از سالها دوری از اجراهای مستقل، بار دیگر جایگاه خود را به رخ کشید.
نشانههای این بازگشت از ماهها قبل دیده میشد. جی-زی نام خود را در سرویسهای استریم به شکل اولیه «JAŸ-Z» تغییر داد و همزمان نسخههای استودیویی و رادیویی بسیاری از تکآهنگهای کلاسیکش را به صورت دیجیتال منتشر کرد؛ اقدامی که یادآور گستره و ماندگاری آثار او از دهه ۹۰ میلادی تا امروز بود.
این اجرا که نخستین کنسرت مستقل و بزرگ او از سال ۲۰۱۹ به شمار میرود، به نوعی مرور کارنامه حرفهای این ستاره رپ بود؛ اما نه با هدف برانگیختن حس نوستالژی. ترانههایی که سالهاست بخشی از فرهنگ عامه شدهاند، همچنان تازه، پرانرژی و تأثیرگذار به نظر میرسیدند و جی-زی با تسلط کامل و اعتمادبهنفسی مثالزدنی آنها را اجرا کرد.
در حالی که او میتوانست از این فرصت برای یادآوری موفقیتهای بیشمارش استفاده کند، ترجیح داد تمرکز را بر ادای احترام به شهر میزبان بگذارد. نتیجه، تلفیقی جذاب از فرهنگ فیلادلفیا و ریشههای نیویورکی او بود؛ اجرایی که با حضور هنرمندان بومی فیلادلفیا از جمله جزمین سالیوان، بلال، فریوی، بینی سیگل و میک میل رنگ و بوی ویژهای پیدا کرد.
همراهی گروه «دِ روتز» نیز یکی از نقاط قوت اصلی برنامه بود. همکاری تاریخی جی-زی و این گروه در آلبوم زنده «MTV Unplugged» در سال ۲۰۰۱ یکی از مهمترین مقاطع حرفهای او محسوب میشود و اکنون، ۲۵ سال بعد، هماهنگی میان آنها همچنان چشمگیر است. تنظیمهای خلاقانه، جابهجاییهای نرم میان قطعات مختلف و اجرای زندهای که در عین پیچیدگی کاملاً طبیعی به نظر میرسید، نشان از ماهها برنامهریزی و تمرین داشت.
جی-زی کنسرت را با «Hovi Baby» آغاز کرد و سپس مجموعهای از بزرگترین آثارش را به اجرا گذاشت؛ از «Run This Town» و «N****s in Paris» گرفته تا قطعات محبوبی مانند «Can I Live» و «Never Change» که برای طرفداران قدیمی او ارزش ویژهای دارند.
یکی از جذابیتهای همیشگی کنسرتهای جی-زی، حضور مهمانان ویژه است و این بار نیز او این سنت را حفظ کرد. بلال در اجرای «No Church in the Wild» روی صحنه آمد، جزمین سالیوان «Feelin’ It» را همراه او اجرا کرد و سپس تکآهنگ معروف «Need U Bad» را خواند. میک میل نیز با اجرای «Dreams & Nightmares» شور خاصی به جمعیت بخشید. همچنین اعضای گروه State Property شامل بینی سیگل، فریوی، پیدی کراک، ممفیس بلیک و یانگ گانز برای دقایقی روی صحنه گرد هم آمدند و خاطرات دوران طلایی رپ فیلادلفیا را زنده کردند.
اما یکی از بحثبرانگیزترین بخشهای برنامه، فریاستایل چهار دقیقهای جی-زی بود که بلافاصله پس از قطعه آغازین اجرا شد. این بخش بدون همراهی موسیقی و به صورت آکاپلا اجرا شد و به سرعت گمانهزنیهایی را درباره اشارههای غیرمستقیم او به برخی همکاران سابق از جمله دریک، نیکی میناژ و کانیه وست برانگیخت. جی-زی در این فریاستایل با همان طنز و کنایه همیشگی خود به منتقدان و حاشیهها واکنش نشان داد و نشان داد که همچنان توانایی استفاده از کلمات به عنوان قدرتمندترین سلاحش را دارد.
در ۵۶ سالگی و سه دهه پس از آغاز فعالیت حرفهای، جی-زی دیگر نیازی به اثبات خود ندارد. با این حال، اجرای او در فیلادلفیا یادآور این واقعیت بود که همچنان یکی از مهمترین و تأثیرگذارترین رپرهای تاریخ موسیقی است. او در ماه ژوئیه سه اجرای بزرگ دیگر در ورزشگاه یانکی نیویورک خواهد داشت که به مناسبت سالگرد انتشار آلبومهای ماندگار «Reasonable Doubt» و «The Blueprint» برگزار میشوند.
اگر اجرای «روتز پیکنیک» تنها یک گرم کردن پیش از آن برنامهها بوده باشد، به نظر میرسد جی-زی بار دیگر آماده است تا تابستان را به نام خود ثبت کند؛ آن هم بدون انتشار حتی یک تکآهنگ جدید.
