به مناسبت پنجاهمین سالگرد اکران فیلم کلاسیک «نمایش فیلم راکی هورور» (Rocky Horror Picture Show)/ آن‌ها یک فیلم را ۱۰۰۰ بار دیده‌اند و قصد متوقف شدن ندارند

ایندی‌وایر با پنج نفر از شیفتگان فیلم‌های کالت گفتگو کرده است؛ افرادی که با تماشای مکرر آثاری چون «اتاق» (The Room) و «جایی در زمان» (Somewhere in Time)، این جواهرات سینمایی را زنده نگه داشته‌اند

به گزارش آژانس خبری سینمادرام، ماه آوریل مصادف است با پنجاهمین سالگرد آغاز اکران‌های نیمه‌شب فیلم «نمایش فیلم راکی هورور» (The Rocky Horror Picture Show) در سینما ویورلی نیویورک؛ اثری که عنوان طولانی‌ترین اکران تاریخ سینما را از آن خود کرده است.

«راکی هورور» حکم «سنگ روزتا» را برای فیلم‌های کالت دارد؛ لایه‌ای دست‌نیافتنی از درک سینمایی که نمی‌توان آن را به شکل مصنوعی تولید کرد. مایک دِلورنزو، برنامه‌ریز سینما، در این باره به ایندی‌وایر می‌گوید: «چسباندن برچسب “کالت کلاسیک فوری” روی پوستر، یک فیلم را کالت نمی‌کند؛ این مردم هستند که کالت می‌سازند.» بسیاری از این آثار، مانند «دردسر بزرگ در چین کوچک» ساخته جان کارپنتر یا «محیط آفیس» اثر مایک جاج، در ابتدا شکست خوردند اما بعدها توسط مخاطبان کشف شدند.

مخاطبان این فیلم‌ها پیوندی وصف‌ناپذیر با اثر و با یکدیگر احساس می‌کنند. از نظر آن‌ها، جذابیت این فیلم‌ها در این است که «دیگران درکی از آن ندارند، اما ما داریم.» آن‌ها در اکران‌های دوره‌ای گرد هم می‌آیند تا عشق خود را ابراز کنند؛ حتی اگر این عشق با پرتاب قاشق‌های پلاستیکی (در اکران‌های فیلم اتاق) نشان داده شود.

به مناسبت این سالگرد، ایندی‌وایر با پنج فدایی پرشور گفتگو کرده است؛ از جمله اسکات مک‌گیلوری که از سال ۱۹۶۵ و در هشت سالگی شیفته لورل و هاردی شد. او اکنون عضو ارشد انجمن «پسران صحرا» (The Sons of the Desert) است؛ گروهی که ۶۱ سال است برای حفظ و نمایش آثار این زوج کمدی تلاش می‌کند. این انجمن اکنون ۴۸ شعبه در آمریکا و ده‌ها شعبه در کشورهای دیگر دارد. اعضای شعبه بوستون ماهانه گرد هم می‌آیند تا ساعت‌ها به تماشای آثار کلاسیک لورل و هاردی و باستر کیتون بنشینند و این میراث را زنده نگه دارند.

نام انجمن «پسران صحرا» (The Sons of the Desert) از یکی از بهترین فیلم‌های لورل و هاردی گرفته شده است؛ فیلمی که در آن، این دو کمدین محبوب به همسرانشان دروغ می‌گویند تا مخفیانه به کنوانسیون سالانه این سازمان برادرانه بروند. این انجمن حتی سرود رسمی خود را نیز از همین فیلم وام گرفته است.

اسکات مک‌گیلوری معتقد است وفاداری شخصیت‌های لورل و هاردی به یکدیگر، جذابیتی جهانی دارد که از کودکان تا چهره‌هایی چون ساموئل بکت را تحت تأثیر قرار داده است. او می‌گوید با توجه به غیبت بیست‌ساله آثار این دو کمدین در شبکه‌های تلویزیونی، اکنون وظیفه انجمن «پسران صحرا» است که پرچم آن‌ها را برافراشته نگه دارد.

در همین حال، جیم هتزر ۵۴ ساله، زندگی خود را مدیون فیلم «نمایش فیلم راکی هورور» می‌داند. او که صاحب قدیمی‌ترین وب‌سایت هواداری این فیلم است، می‌گوید «راکی هورور» جایی است که افراد متفاوت و منزوی در آن احساس تعلق می‌کنند. هتزر اولین بار در ۲۳ می ۱۹۹۴ به تماشای این فیلم نشست و اگرچه در ابتدا با محیط آن احساس راحتی نمی‌کرد، اما در نهایت با پیوستن به گروه بازیگران سایه (Shadow Cast)، هویت و جامعه‌ای صمیمی پیدا کرد. او می‌گوید در اکران‌های این فیلم، فرقی نمی‌کند با کت‌وشلوار رسمی بیایید یا لباس یک جوجه غول‌پیکر؛ اینجا همه پذیرفته می‌شوند.

به گزارش آژانس خبری سینمادرام، جیم هتزر که اکنون ساکن اسکرانتون در پنسیلوانیا است، تخمین می‌زند که فیلم «راکی هورور» را بیش از ۱۰۰۰ بار دیده و در حدود ۸۰۰ نمایش «سایه» شرکت کرده است. او که برنده جوایز معتبری در جامعه هواداری این فیلم است، یکی از بزرگ‌ترین افتخارات زندگی‌اش را ملاقات با لو آدلر (تهیه‌کننده اجرایی فیلم) می‌داند. هتزر معتقد است این فیلم نه تنها به او اعتمادبه‌نفس بخشیده تا بتواند در مقابل صدها نفر روی صحنه برود، بلکه مسیر نویسندگی را نیز برایش هموار کرده است.

در همین حال، فیلم فانتزی-رومانس «جایی در زمان» (Somewhere in Time) محصول ۱۹۸۰، با وجود بی‌مهری منتقدان در زمان اکران، به لطف پخش تلویزیونی و ویدئویی به یک اثر کالت محبوب تبدیل شده است. استیو الیس ۷۱ ساله، مسئول برگزاری مراسم سالانه این فیلم در «گراند هتل» جزیره مکیناک (محل فیلمبرداری اثر) است. او که نزدیک به ۳۰ سال است این مسئولیت را بر عهده دارد، تجربه تماشای دسته‌جمعی این فیلم با حضور ۷۰۰ نفر در سالن اکران اولیه آن را تجربه‌ای شگفت‌انگیز و احساسی توصیف می‌کند که در آن غریبه‌ها پیش از شروع فیلم، به نشانه پیوند جامعه هواداری با یکدیگر دست می‌دهند.

استیو الیس که استاد ادبیات انگلیسی در دانشگاه تولدو است، از همان روزهای نخستِ شکل‌گیری فیلم «جایی در زمان» با آن همراه بود. او که در جوانی شاهد مراحل فیلمبرداری اثر در جزیره مکیناک بود، می‌گوید در زمان اکران اولیه، به نظر می‌رسید تنها کسی است که در سالن سینما از تماشای فیلم لذت می‌برد. اما با ظهور شبکه‌های تلویزیونی و پخش مداوم آن، این اثر جان دوباره‌ای گرفت. الیس که نویسنده کتاب دانستنی‌های این فیلم است و آن را حدود ۸۰ بار تماشا کرده، ارزشمندترین دستاورد خود را دوستی با ستارگانی چون کریستوفر ریو و جین سیمور می‌داند.

در جبهه‌ای دیگر، مایکل روسله قرار دارد که پیوندش با فیلم «اتاق» (The Room) چنان عمیق است که حتی در مراسم ازدواجش نیز به آن اشاره کرد. فیلم «اتاق» که به دلیل ضعف‌های ساختاری در تمام سطوح، به یکی از مشهورترین آثار «کالت» تبدیل شده، شهرت خود را مدیون افرادی چون روسله است که از اولین تماشاگران و مبلغان آن بودند. روسله اولین بار در سال ۲۰۰۳ با تماشای تریلر گیج‌کننده فیلم به آن علاقه‌مند شد. او خاطره جالبی از اولین اکران دارد؛ جایی که بلیت‌فروش سینما سعی داشت آن‌ها را از خرید بلیت منصرف کند و تابلویی در سالن نصب شده بود که اعلام می‌کرد پس از ۱۵ دقیقه اول، هیچ وجهی مسترد نخواهد شد؛ گویی سینما تماشاگران را برای دیدن این فیلم به مبارزه می‌طلبید.

مایکل روسله و دوستانش در اولین تماشای فیلم «اتاق» (The Room)، آن‌قدر به وجد آمدند که پیش از پایان فیلم، با دوستانشان تماس گرفتند تا آن‌ها را به سینما بکشانند. آن‌ها طی سه شب بعدی، چهار بار به تماشای فیلم نشستند و بیش از ۱۰۰ نفر را با خود همراه کردند. روسله با الهام از سنت‌های فیلم «راکی هورور»، شروع به فریاد زدن دیالوگ‌های واکنشی رو به پرده سینما کرد. ایده فریاد زدن واژه «قاشق‌ها!» با دیدن قاب‌عکس‌های بی‌دلیلِ قاشق و چنگال در پس‌زمینه صحنه‌ها، متعلق به اوست؛ حرکتی که بعداً به سنتِ پرتاب قاشق‌های پلاستیکی در سالن سینما تبدیل شد.

روسله که اکنون ۴۲ سال دارد و خود کارگردان فیلم کالت «قتل‌عام در مهمانی برادران ۳» است، تأکید می‌کند که واقعاً عاشق فیلم «اتاق» است و آن را بیش از ۲۰۰ بار دیده است. او حتی در فیلم «هنرمند فاجعه» (The Disaster Artist) به کارگردانی جیمز فرانکو، نقش کوتاهی ایفا کرده است. او معتقد است: «این فیلم برخلاف اکثر فیلم‌های بدِ معمولی، پاداش مداومی به مخاطب می‌دهد و خودِ فیلم، شخصیت اصلی داستان است.»

در همین حال، فیلم مستقل و کم‌هزینه «صدها سگ آبی» (Hundreds of Beavers) ساخته مایک چِسلیک، به نمادی از همبستگی در سیاتل تبدیل شده است. جک بریتر، از هواداران پرشور این فیلم، می‌گوید اکران‌های ماهانه این اثر به مدت دو سال در سینما «گرند ایلوژن» ادامه داشت. با وجود اینکه این سینمای قدیمی در سال ۲۰۲۵ اجاره‌نامه خود را از دست داد، اما «صدها سگ آبی» متوقف نشد؛ اکنون سینما «سنترال» اکران‌های آن را بر عهده گرفته و ۶۰ درصد از فروش بلیت را به صندوق جابه‌جایی و بازگشایی سینما گرند ایلوژن اختصاص داده است.

ترور برانت، برنامه‌ریز ارشد سینما گرند ایلوژن، معتقد است که شهرتِ کالتِ فیلم «صدها سگ آبی» (Hundreds of Beavers) مدیون تبلیغات سنتی دهان‌به‌دهان است. او می‌گوید: «قبل از هر اکران، از تماشاگران می‌پرسیدیم چه کسی برای اولین بار فیلم را می‌بیند و ۸۰ درصد آن‌ها دستشان را بالا می‌بردند.»

توصیف این فیلم دشوار است، اما اگر به کمدی‌های صامت، طنز پرتحرک (Slapstick)، کارتون‌های تکس آوری و تماشای افرادی در لباس‌های عروسکی سگ آبی علاقه دارید، این فیلم برای شما ساخته شده است. جک بریتر که اولین بار فیلم را در ژانویه گذشته تماشا کرده، آن را تجربه‌ای خیره‌کننده توصیف می‌کند که در تماشای دوم با دوستانش، لذت آن برایش دوچندان شده است.

جسیکا رُزنر، مسئول رزرو فیلم‌های مستقل که نقش کلیدی در اکران این اثر داشته، می‌گوید هرگز تصور نمی‌کرد این فیلم بیش از دو سال پس از افتتاحیه همچنان روی پرده بماند. او این موفقیت را نشانه‌ای از قدرت جامعه هواداران کالت می‌داند. بریتر نیز بر اهمیت تماشای دسته‌جمعی تأکید دارد؛ او می‌گوید پدرش سعی کرد فیلم را در خانه ببیند اما از آن خوشش نیامد، ولی او همچنان اصرار دارد که پدرش را به سینما ببرد، چرا که هیجان و شادی جمعی در سالن سینما، بخشی جدایی‌ناپذیر از تجربه این فیلم است.