ارزیابی منتقدانه پنج قسمت نخست سریال «اعتراف می‌کنم»؛ تلاشی آبرومند در اقتباس فرم ساختاری با گره‌گشایی‌های شتاب‌زده
به گزارش آژانس خبری سینمادرام، رکسانا شریفی منتقد سینما طی یادداشتی اختصاصی نوشت: مجموعه نمایش خانگی «اعتراف می‌کنم» به خالقی نیما حسنی نسب و سرپرستی نویسندگان پویا سعیدی، الگویی متفاوت را در ساختار سریالسازی ایران پیش گرفته است. این اثر اپیزودیک که در هر قسمت با قصه‌ای مستقل، بازیگران مهمان جدید و کارگردانانی عمدتاً جوان و متفاوت جلو می‌رود، تلاش دارد ساختار استاندارد اتاق بازجویی و درام‌های جنایی هالیوودی را بومی‌سازی کند. با وجود حضور بازیگران ثابت و پیوند زدن مسائل شخصی آنان با پرونده‌ها، ساختار اثر در پنج قسمت اول با فراز و نشیب‌های کیفی، گره‌گشایی‌های غیرمنطقی و افت تعلیق مواجه بوده است.
واکاوی اپیزودیک پنج قسمت نخست
- اپیزود دوم (درباره الی) – کارگردان: امیررضا رشتی | بازیگران مهمان: مانیا علیجانی و لیلا زارع: این قسمت از نظر بصری و فنی اثری شسته‌رفته و استاندارد است. جاگذاری معنادار دوربین، زاویه قاب‌ها، ریتم تدوین و موسیقی، فضاسازی اتاق بازجویی را پویا کرده‌اند. استفاده از عناصر نشانه‌شناختی مانند تمرکز بر پا و کفش (به عنوان موتیف) و تقابل نسلی نقد پسر از عملکرد پدر، به غنای اثر افزوده است. با این حال، ضعف اصلی در گره‌گشایی رخ می‌دهد؛ جایی که معما بیش از حد ساده حل شده و پروسه اعتراف پس از افشا، اطاله کلام پیدا کرده و کسالتبار می‌شود.
- اپیزود سوم (خواب زمستانی) – کارگردان: اسما ابراهیم‌زادگان | بازیگر مهمان: ستاره اسکندری: این اپیزود افت کیفی محسوسی نسبت به سایر قسمت‌ها دارد. ایده بازجویی هم‌زمان در دو اتاق با امکانات مدرن و سنتی روی کاغذ جذاب است، اما در اجرا با تنوع کم زوایای دوربین، افت ریتم و بازی‌های فاصله‌دار همراه شده است. گره پرونده عاری از جذابیت بوده و حل معما در زمان کوتاهی (حدود بیست دقیقه) با ابزارهای غیرباورپذیر نظیر هک ساده یا دسترسی بی‌منطق به عکس کاملِ برش‌خورده صورت می‌گیرد. پایان‌بندی کارتونی و پروسه طولانی اعتراف، از دیگر نقاط ضعف این قسمت است.
- اپیزود چهارم (آینه تاریک) – کارگردان: بهداد امینی | بازیگر مهمان: حامد بهداد: شروع این قسمت با طرح شفاف پرونده دختری ناپدیدشده و حضور حامد بهداد، نویدبخش اثری پرکشش است، اما از نیمه داستان به بعد دچار افت شدید می‌شود. ابهام موجود در داستان نه تنها تعلیق‌آفرین نیست، بلکه ذهن مخاطب را گیج کرده و مرزهای درام جنایی را برهم می‌زند. پایان‌بندی کسالتبار و عدم درگیر کردن ذهن بیننده، سبب شده تا این اپیزود نتواند از ظرفیت بازیگر مهمان خود بهره ببرد.
- اپیزود پنجم (زن تحت تأثیر) – کارگردان: نفیس زارع | بازیگر مهمان: مریم سعادت: بهترین و سرحال‌ترین اپیزود در میان پنج قسمت نخست، همین قسمت است. ریتم مناسب، لحن شوخ‌طبعانه و بازی‌های روان مریم سعادت و مهدی هاشمی، فضایی گیرا ایجاد کرده است. پارادوکس حضور یک زن سنتی ایرانی با ابعاد رفتار مادرانه در فضای مدرن اتاق بازجویی، کمدی و روان‌شناسی هوشمندانه‌ای خلق می‌کند. تقابل ناخودآگاه بازجو با روان‌شناس بر سر مسئله مادرش، پردازش جزئیات را ارتقا داده است. اگرچه قابل‌پیش‌بینی بودن گناهکار بودن متهم از نقاط ضعف کلی ساختار است، اما بخش اعتراف در این قسمت منطقی‌تر و قابل‌قبول‌تر اجرا می‌شود.
جمع‌بندی و کارنامه اثر
سریال «اعتراف می‌کنم» ایده‌ای نو و ساختاری آبرومند در فضای نمایش خانگی ایران است که به کارگردانان نوآمد فرصت تجربه زیسته می‌دهد. با این وجود، به دلیل شتاب‌زدگی در روند گره‌گشایی، عدم باورپذیری شیوه‌های حل معما، طولانی و کسالتبار بودن پروسه اعتراف در اکثر قسمت‌ها و عدم ایجاد کنجکاوی کافی برای دنبال کردن اپیزودهای بعدی، اثر در سطح یک سرگرمی متوسط باقی می‌ماند. اگرچه سه قسمت از پنج قسمت پخش‌شده (قسمت‌های اول، دوم و پنجم) ارزش یک‌بار تماشا را دارند، اما مجموع اثر فاقد کشش لازم برای ترغیب مخاطب به پیگیری مداوم است.
